Fruška gora (mađarski: Tarczal, latinski: Alma Mons) je ostrvska planina u Sremu. Najveći deo Fruške gore se nalazi u Srbiji, u Vojvodini, dok mali deo zalazi u istočnu Hrvatsku, u Vukovarsko-srijemsku županiju. Prostire se na dužini od oko 75 km, a široka je 12-15 km. Fruška gora je 1960. godine proglašena nacionalnim parkom. Zahvata površinu od 25.525 km˛. Najviši vrh je Crveni čot (539m), a ostali značajni vrhovi su Stražilovo (321m), Iriški Venac (451m), Veliki Gradac (471m) itd. Naziv "Fruška" potiče od reči etnonima Franak što ukazuje da su Franci naseljavali ili kontrolisali ovu planinu. Fruška gora je ostrvska, stara gromadna planina.

Doline i padine Fruške gore su prekrivene livadama, pašnjacima i žitnim poljima, na padinama su voćnjaci i vinogradi sa čuvenim vinskim podrumima, a delovi viši od 300 m su obrasli gustom listopadnom šumom. Na Fruškoj gori je najveća koncentracija lipove šume u Evropi. Oko 700 vrsta lekovitog bilja raste na ovoj planini. Neke od brojnih životinjskih vrsta su jeleni, mufloni, lasice, divlje svinje, risovi itd.

Najznačajniji spomenik kulture predstavljaju 16 srpskih manastira raspoređenih po celoj planini. Podigli su ih Srbi koji su na Fruškoj Gori, kao i u čitavom Sremu prisutni još od vremena naseljavanja na Balkan. Zbog toga mnogi Frušku goru nazivaju "Svetom gorom".

Fruška gora je bila inspiracija mnogim velikanima poezije, od Branka Radičevića, Jovana Jovanovića Zmaja, Milice Stojadinović Srpkinje; u manastirima su boravili Vuk Stefanović Karadžić, Dositej Obradović, Filip Višnjić, Karađorđe i mnogi drugi.

Na planini se nalaze ruševine nekoliko utvrđenja, među kojima su Petrovaradinska tvrđava i Vrdnička kula.